Już po wszystkim…Nareszcie.

Dziecko już śpi. Dawno nie cieszyłam się tak bardzo z tego powodu.  To był ciężki dzień, dla nas wszystkich… Ale najcięższy z pewnością dla córci. Cały dzień, towarzyszył nam płacz i zły nastrój. Ciągłe tulenie, noszenie na rękach, sen przeplatany z płaczem… Wszystko spowodowane upadkami… Eh… Że też nie da się przed nimi dziecka uchronić. Zdarzały nam się, nie raz nieduże potłuczenia, ale dzisiaj przebiliśmy wszystko. Pierwszy wypadek zdarzył się podczas jedzenia kaszki. Rano, jak co dzień karmiłam małą, biegając za nią po całym mieszkaniu, by ta zjadła choć troszkę. Mała chodziła od zabawki do zabawki, po czym przystanęła na chwilkę przy krześle. Ja, jak to w zwyczaju miewam, kucnęłam koło niej. Córa, która była odwrócona do mnie tyłem, nagle wpadła na pomysł że się o mamę oprze. I wtedy łubu dup… Źle obliczyła i padła na ziemię… Masakra… Mimo że już potrafi upadać ładnie na pupę, tym razem nie upadła. Poleciała do tyłu, prosta jak kłoda.. Walnęła tyłem głowy o podłogę. W sekundzie  krzyk i płacz jakiego jeszcze nie było… Nie mogłam jej uspokoić, nic nie działało. W końcu przy piersi jakoś się udało. Stało się to tak szybko że nie zdążyłam zareagować, zresztą nie zdążyła bym. W jednej ręce łyżeczka w drugiej talerz… Wyglądało to strasznie i na pewno też swoje bolało. Po upadku nie ma nawet śladu. Drugi natomiast, zostawił po sobie nie jedną pamiątkę. Szukałam w komodzie córki, coś sensownego do ubrania. Stałam jakieś dwa metry od niej. Mała próbowała usiąść sama na nocniku, była asekurowana przez tatę. Parę razy udało jej się wejść na niego, zawsze pod kontrolą. Tym razem wychodząc podwinęła sobie jakoś dziwnie nóżkę. Wszystko widziałam, już tak mam że nawet jak mąż się nią opiekuje to zerkam co dziecko robi. Mąż też widział, nie spodziewał się że poleci w przeciwnym kierunku… Nawet na moje ” łap ją” nie zdążył zareagować. Mała próbując przestawić nóżkę straciła równowagę, prze-fiknęła się do przody i upadła prosto na twarz… Znów płacz, krzyk i problem z uspokojeniem … Cóż się dziwić … Drugi upadek w ciągu kilku godzin… Z początku nie zapowiadało się by miał zostać jakiś ślad… Po chwili jednak wyszła śliwa na łuku brwiowym, i na policzku siniec z lekkim rozcięciem… dziecko-z-guzem  Trzecia i na szczęście ostatnia nieszczęśliwa przygoda, to  wywrotka w przedpokoju u babci. Dobrze że córcia była grubo ubrana, i tym razem nic się nie stało… Wystraszyła się i narobiła sporo hałasu … Po każdym jej upadku, miałam serce w gardle. Czułam że zawiodłam, nie ochroniłam jej. Stałam przecież tak blisko … A jednak nie zdołałam jej ochronić. Dobrze że poszła spać, ciut wcześniej niż zwykle. Nie spotkało ją dzisiaj nic dobrego… Wiem, że każdy z nas to przechodził , że nie raz nabiliśmy guza czy stłukliśmy głowę, i przeżyliśmy. Mimo tej świadomości, w takich sytuacjach serce mi się kraja. Biedne te dzieci… Tyle razy jeszcze upadną, potłuką się zanim uodpornią się na takie wypadki.

I odpaliła wrotki ;)

Nie pisałam o tym wcześniej. Moje dziecię zaczęło chodzić, za ręce, po skończeniu dziewięciu miesięcy. Wszystko wskazywało że, gdy skończy 11 miesięcy , będzie śmigać samodzielnie. Byliśmy tego pewni widząc jak lgnie do chodzenia i jakie stabilne  kroki stawia. Kiedy miała 11 miesięcy chodziła za jedną rączkę. Chodziła to chyba nieodpowiednie słowo, bo w sumie to ona biegała ledwo trzymając się za maminy palec. Tak ładnie i pewnie kroczyła… Wszyscy, wyczekiwaliśmy jej pierwszych samodzielnych kroków. Doczekaliśmy się, w 11 miesiącu pierwszy raz przeszła się od mamy do taty i na odwrót, i na tym koniec. Nastąpiła długa przerwa, mała nie zamierzała zrobić sama ani pół kroku…. Wiecznie domagała się ręki. A kiedy miała przejść pół metra by wziąć sobie zabawkę, płakała…Zaczęłam się martwić jej zachowaniem. Wiedziałam , wszyscy wiedzieliśmy że potrafi. Nie rozumieliśmy dlaczego nie podejmuje prób  by się w tej kwestii usamodzielnić. Usłyszałam nawet od brata, że tak sobie ją nauczyłam, chodząc z nią ciągle za rękę. Że jej tak wygodnie, cwana jest i woli z mamą niż sama się wysilać. Szukałam przyczyny jej oporności względem chodzenia… Po rozmowie z mamą , wyszło na to że córcia wdała się  we mnie… Podobno gdy miałam rok , umiałam już sama chodzić, lecz mimo to ciągle wyciągałam rączki, by ze mną chodzono.  Gdy to usłyszałam zaśmiałam się: ” no nie mów, że będzie z niej taki cykor jak był ze mnie ” . Przez całe dzieciństwo, starałam odwlec w czasie i bałam się wszystkiego co wiązało się z upadkiem , i bólem…  Wystarczyło że wywróciłam się dwa razy na rolkach, a rolki poszły w kąt na długi czas. Wzięłam pod uwagę, że może bać się upadku, oraz kiedy nie czuje się pewnie, to za żadne skarby nie ruszy nogą… Dałam jej czas, nie nalegałam na to by chodziła sama. Najbliższą rodzinę też upominałam, gdy próbowali na niej „wymusić” by się przeszła. Nie mogłam się doczekać, ale kiedy prosiła o rękę, dostała i dumnie kroczyłyśmy razem. Dzisiejszy dzień pokazał, że już chyba mogę się cieszyć. Po tak długim oczekiwaniu, mała wreszcie się przełamała i odpaliła wrotki ;) Byłam bardzo zaskoczona i bardzo szczęśliwa. Córka zaczęła przechadzać się, ode mnie do męża. Po czym poproszona o przyniesienie mi bucika, bądź innego przedmiotu robiła to z wielką radością. Po południu zaczęła spacerować po mieszkaniu. Robi to bardzo niepewnie i niesamowicie ostrożnie (widać że pod tym względem cała mama) ale sprawia jej to ogromną radość. Wczoraj zmieniliśmy małej butki. Mam wrażenie że jej decyzja o samodzielnym chodzeniu była częściowo spowodowana wymianą obuwia. Nowe papcie wydają się mieć lepszą przyczepność ;) Ale co tak naprawdę ją do tego przekonało , tego już raczej nie dojdę i nie zamierzam dochodzić. Najważniejsze że w końcu się odważyła. Będę miała  w najbliższym czasie za kim biegać. Aż się boję jak to teraz będzie  ;)